3. Kenosis

Kenosis, czyli mechanizm zerwania podobny do mechanizmów obronnych, jakich używa nasza psychika w walce z przymusem powtarzania. Kenosis pozwala poecie zerwać ciągłość, jaka łączyła go z prekursorem. Słowo to zapożyczam od świętego Pawła, u którego oznacza ukorzenie się Jezusa wyrzekającego się boskości, by stać się człowiekiem. Poeta późniejszy, z pozoru wyzbywając się natchnienia, swej wyobrażonej boskości, korzy się  K– zupełnie jakby przestawał być poetą. Dokonuje tego jednak w taki sposób, że strąca z piedestału także prekursora, dzięki czemu późniejszy wiersz nie jest świadectwem aż tak zupełnej pokory, jak mogłoby się wydawać (LW 57-59).

 

Duch, w relacji Kenosis, jest ograniczony „za pomocą przymusu powtarzania”. Dokonuje „restytucji samego siebie drogą straszliwych reprezentacji, które w ludziach – raczej nie w wierszach – zbliżają się do histerii” (MP 24). Według Blooma mamy tu do czynienia z triadą obron ograniczających. Proces odczyniania, kiedy to działania i myśli poddają się unieważnieniu, ponieważ są powtarzane w „magiczny, odwrócony sposób”. Z naciskiem na te cechy, które mają być zanegowane. Izolacja, oddziela emocje i skojarzenia od sytuacji urazowej poprzez zmianę kategorii poznawczych. Słowa posiadają silną zdolność warunkowania emocji. Zamiana „etykiety” zdarzenia kojarzonego z przeżyciem dramatycznym sprawia, że przeformułowanie pomaga uniknięciu nieakceptowanych uczuć i myśli. Regresja pod względem poetyckim to powrót do wcześniejszych faz rozwoju, przejawia się w zastosowaniu prostszych technik wyrazu niż obecnie. Kiedy jednostka jest sfrustrowana lub znajduje się w sytuacji stresującej, powraca do wcześniejszych faz rozwoju psychoseksualnego z towarzyszącymi jej sposobami zaspokajania popędów. Charakteryzuje się niedojrzałym formowaniem zachowania, uproszczeniem jego struktury organizacyjnej i utratą hierarchiczności.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

20 + nineteen =